Stwierdzenie nabycia spadku czy akt poświadczenia dziedziczenia?
Dwie drogi potwierdzenia praw do spadku: sądowe stwierdzenie nabycia spadku i notarialny akt poświadczenia dziedziczenia. Czym się różnią, kiedy którą wybrać i co dają.
Zanim podzielisz spadek, sprzedasz nieruchomość albo ujawnisz się w księdze wieczystej, musisz mieć dokument potwierdzający, że jesteś spadkobiercą. Są na to dwie drogi.
Dwie drogi
- Sądowe stwierdzenie nabycia spadku — sąd, po przeprowadzeniu postępowania, wydaje postanowienie, kto i w jakim udziale dziedziczy.
- Akt poświadczenia dziedziczenia (APD) — sporządza go notariusz, jeśli spełnione są warunki (m.in. zgoda wszystkich uczestników).
Oba dokumenty pełnią tę samą rolę: potwierdzają prawa do spadku.
Kiedy notariusz (APD)
Droga notarialna jest szybka, ale wymaga, aby:
- wszyscy spadkobiercy stawili się u notariusza i byli zgodni,
- nie było sporu co do tego, kto dziedziczy,
- sprawa nie należała do sytuacji zastrzeżonych dla sądu.
Jeśli rodzina jest zgodna i wszyscy mogą przyjść — APD zwykle załatwia sprawę w jednym spotkaniu.
Kiedy sąd
Droga sądowa jest konieczna m.in. gdy:
- spadkobiercy są nieznani lub nieodnalezieni,
- jest spór co do dziedziczenia albo ważności testamentu,
- brakuje zgody lub kontaktu z częścią uprawnionych.
To także naturalny kontekst dla kuratora spadku, gdy spadek pozostaje nieobjęty.
Co dalej
Mając postanowienie albo APD, można przejść do kolejnych kroków: działu spadku, ujawnienia spadkobierców w księdze wieczystej i — gdy trzeba — sprzedaży nieruchomości. Pomagam wybrać właściwą drogę i poprowadzić sprawę do końca.